زنان پاکستانی پس از سقوط طالبان احساس آزادی بیشتری می کنند

اسلام آباد - زنان پاکستانی گام هایی بر می دارند تا در مقرهای سابق طالبان به زندگی عادی بازگردند، اما آنها با دشواری های مختلفی روبرو هستند.

فرزانه باری، یک فعال حقوق بشر و رئیس مطالعات جنسیتی دانشگاه قاعد اعظم در اسلام آباد، به آسیای میانه آنلاین گفت که از اواسط سال 2009 که ارتش حمله خود علیه شورشیان را آغاز کرد، ارعاب افراط گرایانه زنان در سوات و دیگر نواحی شمال غرب پاکستان کاهش یافته است.

طالبان زنان را در خانه هایشان محصور کرده بود و به آنها دستور داده بود هر زمانی که می خواهند از خانه بیرون بیایند برقعه بزنند. باری گفت که آنها می خواستند که زنان برای بقای خود وابسته به مردان باشند.

یک مغازه دار در مینگوره گفت که در مناطق تحت کنترل آنها، طالبان زنان را از خرید و دیگر فعالیت های عمومی منع کرده بودند.

یکی از ساکنان مته بخاطر دارد که دو سال پیش دیده است که طالبان یک زن پیر را از مسافرت بدون همراه مرد منع کرده بودند.

طالبان تحصیلات و کار زنان را محدود کرده بود.

حاکمیت تروریستی طالبان به آموزش و پرورش بسط پیدا کرده بود. نایلا شهاب 20 ساله در یک مدرسه خصوصی در سوات درس می دهد. با این وجود، او روزهای دانشجویی دو سال پیش خودش را به یاد دارد که با وجود این که برقعه می پوشیده است رفتن به دانشکده تجربه ای ترسناک بوده است.

او گفت "اکنون من بدون ترس سر کارم در مدرسه حاضر می شوم و ثبت نام دختران در مدارس از زمان بیرون رانده شدن طالبان از این ناحیه بطور چشمگیری افزایش یافته است."

از سال 2007 تا انتهای 2009، بیش از 900 مدرسه در سوات و نواحی قبیله ای توسط شبه نظامیان خراب شده یا به آتش کشیده شده اند. اغلب مدارسی که هدف قرار گرفته اند دخترانه بوده اند.

بشرا 11 ساله دانش آموز یک مدرسه خصوصی در سوات گفت "دو سال پیش که من کلاس چهارم بودم می ترسیدم. ما از مدرسه به خانه می رفتیم و صدای انفجار شنیدم. ترسیدم و گریه کردم."

بشرا که آرزو دارد دکتر شود گفت که کمی بعد از این حادثه، مدرسه بسته شد. از آن زمان او دوباره اعتمادش را بدست آورده است و به مطالعاتش ادامه می دهد.

کار حق دیگری بود که طالبان کوشید تا زنان را از آن منع کند.

زنانی که در صنایع آرایشی و بهداشتی و در سازمان های غیردولتی کار می کردند مجبور شدند کار خود را متوقف کنند. شبانه یک مددکار بهداشتی در یک سازمان غیردولتی گفت که برخی زنان هنوز از ظهور مجدد شبه نظامیان می ترسند.

مناطق قبیله ای هنوز چالش هایی برای زنان دارند.

یک زن قبیله ای که نخواست نامش فاش شود گفت که وضعیت برای زنان هنوز در مناطق قبیله ای دشوار است.

شبانه سید، استاد یک دانشکده در منطقه باجور، با این نظر موافق است و گفت که بهبودهایی حاصل شده است اما تهدیدها علیه زنان هنوز وجود دارد. او به آسیای میانه آنلاین گفت که شبه نظامیان مظنون در خار، منطقه باجور سال گذشته دو معلم را کشتند که تنها جرمشان زن بودن بود.

برخی گفتند که حملات شبه نظامیان آثار ویرانی برجای گذاشته است که دولت آنها را هنوز پاک نکرده است.

زمرد بی بی یک معلم گفت "حتی پس از این که طالبان منطقه را ترک کرد، وضعیت در سوات بهبود چشمگیری نیافته است. اکثریت مدارسی که آسیب دیده اند هنوز سقف یا میز و صندلی ندارند. دختران در زمان باران بندرت به مدرسه می روند. ... مدرسه ای که من در آن درس می دهم چنین وضعیتی دارد."

یک فرد محلی گفت که روستای آشاری در مته دیگر مدرسه دخترانه ندارد - یکی از این مدارس را طالبان خراب کرد و مدرسه دیگر را سیل ماه ژوئیه با خود برد. نایلا گفت که همه مدارس دولتی در سوات هنوز به علت فقدان منابع بسته اند.

باری گفت که عدم اطمینان درباره آینده مانعی بر سر راه زنان است. طالبان از تهدیدهای مستقیم و غیرمستقیم استفاده می کردند. یک زن اهل منطقه خیبر گفت که اسلحه آنها شلاق زدن و اعدام بود. او گفت که اگرچه طالبان قدرت خود را در آنجا از دست داده است، آنها هنوز می توانند قتل های برنامه ریزی شده انجام دهند.

سادیه یک معلم محلی گفت که در سوات طالبان بندرت زنان را بطور مستقیم با زور تهدید می کردند و توضیح داد که آنها از برخی ابزارهای غیر مستقیم استفاده می کردند مانند اینکه به رانندگان هشدار می دادند که اگر به زنان بدون برقعه اجازه سوار شدن بدهند با عواقب بدی روبرو خواهند شد.

باری گفت که طالبان جمعیت مردان را نیز می ترساند به مدارس پسرانه خراب شده و محدودیت های مردان اشاره کرد.

برخی ناظران اشاره می کنند که اما سرکوبی زنان به دست طالبان بدبختی آنها به عنوان جنس کمتر تحصیل کرده کل کشور را چند برابر کرده بود. بر اساس گزارش وزارت معلومات زنان اکثریت جمعیت کشور را تشکیل می دهند، اما میزان سواد خواندن و نوشتن آنها در خیبر پختونخوا کمتر از 23 درصد است -- در مقایسه با میزان سواد مردان بالغ در سراسر کشور که 62 درصد است. حمیدالله جان افریدی وزیر فدرال گفت که سواد زنان در نواحی قبیله ای بسیار کمتر است.

خیبر پختونخوا یک طرح اجرایی برای زنان دارد.

باری گفت که مشارکت زنان در بخش های مختلف زندگی در پاکستان مانند میزان سواد آنها کم است. او گفت که در چنین وضعیتی، زنان به مراقبت ویژه نیاز دارند.

بر اساس گزارش وب سایت اداره رفاه اجتماعی و توسعه زنان خیبر پختونخوا، این اداره یک طرح اجرایی ملی (زنان) راه اندازی کرده است.

هدف از این طرح اجرایی افزایش سریع و اساسی میزان سواد در بین زنان است. هدف از آن همچنین بهبود دستاوردهای زنان و دختران در همه سطوح با کاهش فاصله جنسیتی و حساس کردن برنامه تحصیلی زنان است.

در بین هفت هدف این طرح، حذف نابرابری ها در همه بخش های توسعه اجتماعی اقتصادی و ارائه دسترسی برابر برای زنان به همه مزایای توسعه و خدمات اجتماعی از مهمترین اهداف آن هستند.

زنان و فقر، تحصیلات زنان و بهداشت زنان به عنوان اولویت مطرح شده اند.