سیل پاکستان بیشترین تاثیر را بر زنان، کودکان و شهروندان ارشد داشته است

پیشاور -- الماسه بی بی از نوشهره کلان که بر روی خرابه های خانه قبلی دو اطاقه خود نشسته است گفت "ما به غذا نیاز نداریم. فقط به من بگویید دولت می خواهد خانه من را بازسازی کند یا نه."

حتی قبل از این که سیل خانه اش را خراب کند، او و دو دخترش بعد از مرگ شوهرش زندگی دشواری داشته اند. دخترانش به عنوان خدمتکار کار می کرده اند. آنها خانه اشان، دو بز و مقداری گندم را از دست داده اند که با کمکی که از برنامه پشتیبانی درآمدی بی نظیر خریداری کرده بودند.

زنان، کودکان و افراد مسن در اثر سیل بیشترین آسیب را دیده اند. بیش از 70,000 زن و بچه در اردوگاه های مختلف در مدارس محلی زندگی می کنند. صدها هزار نفر دیگر پس از این که جایی پیدا نکردند، در کنار جاده ها چادر زده اند، که در زیر بارش سنگین باران زندگی کردن به مدت چندین روز در آنها دشوار است.

شرایط غیر بهداشتی در اردوگاه ها، اجساد بیماری زای حیوانات و بیماری های ناشی از آب آسیب زیادی به زنان و کودکان رسانده اند.

دکتر رفیعه یک عضو تیم پزشکان جوان که از دانشکده پزشکی ارتش و دانشکده پزشکی بین المللی در اسلام آباد آمده اند گفت "این محل ها و اردوگاه ها نیاز به پزشکان بیشتر بویژه پزشکان زن دارند تا به زنان، کودکان و بقیه اقشار آسیب دیده کمک کنند."

پاکستان مرکزی برای زنان و کودکان ایجاد می کند.

یک مرکز جنسیت و کودک در کمیسیون بحران پاکستان ایجاد شده است تا به مشکلات زنان و کودکان رسیدگی کند. گزارشات حاکی از آن است که در حدود 3 میلیون زن آسیب دیده اند و1 میلیون کودک نیز به خدمات بهداشتی نیاز دارند.

بر اساس گزارش صندوق جمعیت سازمان ملل در حدود 1.5 میلیون زن در سن باروری از جمله قربانیان سیل هستند. این سازمان برآورد می کند که در حدود 52,500 زن در سه ماه آینده زایمان خواهند کرد و در حدود 53,000 نوزاد نیاز به مراقبت های بهداشتی خواهند داشت. بیش از 9,000 زن در بیماری های مربوط به حاملگی در آینده نزدیک نیاز به جراحی خواهند داشت.

گلمینه یک دانشجوی اهل نوشهره که اکنون در یک اردوگاه کنار جاده ای در آزاخیل زندگی می کند گفت "خواهرانم و من دو روز گریه می کردیم، اما بعداً فهمیدیم که این خواست خدا بوده است. نمی توانید تصور کنید که یک زن از یک خانواده محترم وقتی بخواهد در هوای آزاد دستشویی برود یا وقتی افراد هرزه به او متلک بگویند چه احساسی دارد."

شب ها نیز آزاردهنده هستند؛ چرا که فقط یک پوشش پلاستیکی یا چادر به آنها پناه داده است.

چندین زن آواره باید از کودکان و اعضای پیر خانواده مراقبت کنند؛ چرا که مردان خانواده های آنها کشته شده اند.

شکفته که همسرش لعل محمد را از دست داده است گفت "خانه من خراب شد. من غذای برای شش کودک یتیمم ندارم."

صندوق جمعیت سازمان ملل جدای از راه اندازی هفت واحد سیار و دارای پرسنل کامل، از 13 مرکز بهداشتی در ده ناحیه در خیبر پختونخوا، سند و پنجاب حمایت می کند. این سازمان به توزیع نزدیک به 2,000 کیت زایمان کمک خواهد کرد که توسط دولت استرالیا تامین شده است.

پزشکان می ترسند که صدها هزار کودک در صورت نرسیدن خدمات بهداشتی مناسب با خطر ابتلا به وبا، اسهال، بیماری های پوستی و بیماری های دیگر مواجه خواهند شد. کودکان آن ایمنی که در بدن بزرگسالان هست را ندارند. گرسنگی و اسهال تاکنون ده ها کودک را کشته است.

گیلانی می گوید که زنان و کودکان نیاز به مراقبت دارند.

یوسف رضا گیلانی، نخست وزیر کشور، ابراز نگرانی کرده است که بیش از 3.5 میلیون کودک مستعد بیماری هستند؛ در حالی که 500,000 مادر باردارد نیز به پزشک، تجهیزات جراجی، کیت های زایمان و دارو نیاز دارند.

او که ریاست نشست ویژه مسائل بهداشتی در مناطق سیل زده را برعهده داشت بر نیاز به تمهیدات ویژه برای زنان باردار و موارد مربوط به مادران تاکید کرد. گیلانی گفت "باید اطمینان حاصل نمود که هیچ کس از نبود تجهیزات پزشکی و رسیدگی دچار کمبود نباشد."

زنانی که محدودیت های فرهنگی دارند از ایستادن در صف برای گرفتن کمک خودداری می کنند.

اختر ماندوری یک فرد مسن اهل نوشهره کلان گفت "مردم آسیب دیده بویژه زنان آنهایی نیستند که در صف می ایستند. آنها در خانه ها منتظر مسیحا می مانند. آنها رسومات خود را برای یک کیسه آرد یا یک وعده غذای گرم زیر پا نمی گذارند."

بدترین شرایط در نواحی حاکم است که هنوز دسترسی امدادگران به آنها غیر ممکن است.

یک مقام اداره مدیریت بحران استان خیبر پختونخوا گفت که 660,000 بازمانده هنوز در مناطق کوهستانی گرفتار هستند. این مقام گفت "350,000 نفر در سوات، 150,000 نفر در کوهستان، 100,000 نفر در دیر بالا و 60,000 نفر در شانگلا گرفتار شده اند."