اعتیاد به مواد مخدر در میان زنان پاکستانی افزایش یافته است

لاهور، پاکستان - استعمال مواد مخدر مسئله تازه ای نیست، اما پاکستان با یک مساله دو جانبه رو به رو است.

ابتدا اینکه، معتادان زودتر به دام می افتند. بر اساس آمار تحقیقات ملی مواد مخدر متوسط سن آغاز به مصرف هروئین از 26 سال به 22 سال کاهش پیدا کرده است.

دوم اینکه، زنان بیشتری مواد مخدر مصرف می کنند و این کشور نیز از انجام اقدامات اجتماعی جدی خودداری می کند که باعث شده است این مسئله وخیم تر شود.

اعتیاد به مواد مخدر می تواند از مدرسه آغاز شود. دختران در یک موسسه خصوصی در دستشویی حشیش می کشیده اند در حالیکه یک خبرنگار نیز حضور داشته است. یکی از مدیران یک دانشکده دخترانه در لاهور گروهی از دانش آموزانش را به علت همراه داشتن و مصرف تریاک در دانشکده اخراج کرده است.

تسنیم نظیر یک روانشناس بالینی در بیمارستان مایو لاهور گفت: «مسئله اعتیاد به مواد مخدر در بین زنان را نمی توان از جنبه های دیگر شرایط اجتماعی آنان ... مانند نژادپرستی، مسائل جنسی و فقر ... جدا نمود؛ چرا که اینها برای درک مصرف مواد مخدر در زنان ضروری هستند.»

او گفت که دختران نوجوان احتمالاً برای کم کردن وزن، رفع استرس یا خستگی، بهبود حالات حود، کم کردن عادات جنسی، نومیدی خودساخته و افزایش اعتماد مواد مخدر مصرف می کنند. زنانی که به دنبال درمان اعتیاد به الکل و مواد مخدر هستند معتقد هستند رابطه ای میان خشونت خانوادگی، سوء استفاده در کودکی و مصرف مواد وجود دارد.

یک زن گفت که او پیش از روی آوردن به مواد مخدر مورد سوء استفاده جسمی، روحی و مالی قرار داشته است.

این زن 42 ساله درباره اعتیادش گفت: «من نمی دانم چرا من نفهمیدم، اما آنچه شوهرم با من می کرد حقم نبودم.»

نظیر گفت که اظهار علنی اعتیاد به معنای حکم مرگ اجتماعی است.

دکتر محموده آفتاب، یک روانشناس بالینی که یک مرکز بازپروری دارد، گفت: «بسیاری از زنان معتاد از شرکت کردن در برنامه های بازپروری مواد مخدر خودداری می کنند. آنها به علت خجالت و ننگی که وابستگی و اعتیاد به مواد دارد بیماران سرپایی هستند. آنها به دلایل فرهنگی نمی توانند در مراکز بازپروری بمانند و تنها برای گرفتن دارو و مشاوره مراجعه می کنند.»

نظیر پیشنهاد می کند که روش حل این مساله پرداختن به خشونت و سوء استفاده جنسی، مسکن ناامن، بیکاری، کلیشه ساختن از نقش های جنسی، و نبود بهداشت فردی و کودکان است. این موضوعات به نومیدی و افسردگی که در ارتباط با اعتیاد زنان است کمک می کنند.

سرهنگ سجاد احمد بخشی، فرمانده نیروی مبارزه با مواد مخدر پنجاب، به آسیای میانه آنلاین گفت که اگرچه اطلاعات درباره استفاده زنان از مواد مخدر کم است، اعتیاد به مواد در بین زنان و دختران از رشد ثابتی برخوردار است.»

او گفت: «جوانان امروز دیدگاهی احساساتی دارند. برای ایجاد آگاهی در بین مردم درباره خطرات مواد مخدر و راه های اجتناب از آن توجه زیادی مبذول شده است.»

بخشی گفت که زنان بویژه دختران جوانی که «پیشینه ممتاز» دارند بیشتر معتاد می شوند.

برخی از زنان از موادی که مصرف می کنند اطلاع ندارند. پزشکان «دارو» تجویز می کنند و برخی مصرف کنندگان بی توجه اطلاعات کمی درباره اثرات جانبی این داروها دارند.

او گفت: «محدودیتی برای خرید دارو (ضد درد یا آرام بخش) وجود ندارد.»

بسیاری از زنان ماه ها یا سال ها چنین موادی را مصرف می کنند و به آنها وابسته شده اند.

هاجره یکی از بیماران مرکز بازپروری که اسمش به دلیل محرمانه ماندن اطلاعاتش تغییر داده شده است گفت: «من برای درمان به پزشک مراجعه کردم. پزشک این داروها را برایم نوشت که من برای خوب خوابیدن و رفع نگرانی هایم مصرف می کردم. من نمی دانستم این داروهایی که توسط دکتر تجویز می شوند سم هستند.»

بخشی گفت که نیروی مبارزه با مواد مخدر در هشت بیمارستان دولتی بخش هایی برای درمان رایگان ایجاد کرده است. اما بیشتر بیماران نمی دانند قبل یا بعد از معتاد شدن از کجا می توانند کمک بگیرند.

بخشی گفت: «برای زنان اهمیت دارد که دانش و مهارت لازم برای ایجاد نیروی مثبت جهت مبارزه با این مسئله را پیدا کنند، به ویژه در زمان پیشگیری از اعتیاد. الان ضروری است که همه بخش های جامعه برای حذف مواد مخدر از جامعه دست به دست یکدیگر بدهند.»

او پیشنهاد می کند که برای ریشه کن کردن کامل مواد مخدر، آموزش سیستماتیک و حمایت مداوم اجتماعی باید وجود داشته باشد.

او گفت: «اجرای موثر و هوشمندانه برنامه های آگاه سازی ... ضروری است. انجام این کار باعث ایجاد آینده ای بهتر و پربارتر برای همه اعضای جامعه می شود.»

به گفته برخی ناظرانی که نگران این وضع هستند، دیدگاه جامعه نسبت به اعتیاد نیز باید تغییر کند.

محموده گفت: «موانع برای درمان زنان باید برطرف شوند؛ چون اغلب این برنامه ها مدلهای مردانه دارند که برای نیازهای زنان طراحی نشده اند. فعلا نیاز به برنامه هایی است که برای رفع موانع موجود در دسترسی زنان به درمان و مشارکت آنها در درمان طراحی شده باشند.»