خشونت ها علیه زنان در تاجیکستان افزایش یافته است

رومی، تاجیکستان - گلراتور، اهل منطقه رومی، واقع در خلتون، گفت که شوهرش هر روز او را کتک می زند.

گلراتور 28 ساله به گروه وکلای زنان تاجیکستان مراجعه کرد و آنها به او کمک کردند تا شواهدی گردآوری و به دادگاه ارائه نماید. او گفت که دادگاه عاقبت شوهرش را به زندان محکوم کرد.

زبو شریفوا، مدیرعامل این اتحادیه، گفت: «خشونت علیه زنان در تاجیکستان در حال افزایش است. هر روز تعدادی زن با این وضعیت به ما مراجعه می کنند. از هر سه زن که به ما مراجعه می کند یکی برای شکایت (از برخی اعضای خانواده) کمک می خواهد که او را کتک می زنند.»

شهلا جورایوا، رئیس سازمان غیرانتفاعی جهان، گفت که 99 درصد از زنان خشونت را تجربه کرده اند. جورایوا گفت: «من فکر می کنم اگر کسی ادعا کند که وضعیت اینطور نیست، این تاکید تنها بر مبنای نادیده گرفتن اشکال یا انواع خشونت ها است.»

جهان در حال همکاری با وزارت امور داخله است تا وضعیت حقوقی کارکنانش از جمله روشن سازی مسائل مربوط به خشونت خانوادگی را بهبود بخشد.

فرنگیس تحصیلات عالیه دارد و در پایتخت کار می کند. او گفت که او به طور منظم از روانی تحقیر می شده است: او این گونه به خاطر می آورد: «شوهرم با دلیل یا بدون دلیل به من فحش می داد. من به خاطر بچه هایم تحمل می کردم. من خیلی دوست داشتم بچه هایم پدر می داشتند.»

فرنگیس گفت که شوهرش حسودی عاشق هایی را می کرد که اصلاً وجود نداشتند و دست به خشونت می زد. او رفتار شوهرش را از خانواده اش مخفی می کرد. بعد از اینکه والدینش متوجه زخم های ناشی از کتک زدن شدند، آنها فرنگیس را به خانه خودشان برگرداندند.

فرنگیس گفت: «اگر به خاطر طرز تفکر جامعه نبود من حتی یک روز تحقیرهای شوهرم را تحمل نمی کردم. بچه های من شاهد عینی صحنه های کتک زدن بودند.»

سرهنگ دوم پلیس لولا اوتابایوا و سر بازرس اداره امنیت حقوقی و همکاری بین المللی وزارت امور داخله گفت "مشکلاتی در زمینه خشونت علیه زنان وجود داشته، دارد و خواهد داشت اگر اقدامات جدی برای رفع آن برداشته نشود".

به گفته او، «خشونت علیه زنان» به عنوان یک نوع جداگانه جرم در قانون تاجیک وجود ندارد. اما قانون جنایی 20 ماده درباره حقوق زنان دارد. وزارت امور داخله از معرفی یک ماده جداگانه برای اعلام جرم «خشونت خانوادگی» حمایت می کند.

اوتابایوا گفت: «وقتی یک ماده جداگانه درباره این مسئله به وجود آید، از آمار جرائم خشونت خانوادگی اطلاعات بهتری به دست خواهیم آورد. بسیاری از زنان، به ویژه در مناطق روستایی، معتقدند که اگر شوهر تو را کتک بزند، یعنی اینکه دوستت دارد.»

او گفت که به منظور از بین بردن خشونت خانوادگی، افزایش آگاهی حقوقی زنان تاجیک لازم است. به گفته او، زنان باید بدانند که قانون از آنها محافظت می کند.

زیتونه نایموا، افسر ملی جنسیتی در دفتر سازمان امنیت و همکاری اروپا در تاجیکستان، گفت که بر اساس قانون اساسی و برخی مواد قانونی، در جامعه باید با زنان با احترام برخورد شود. نایموا گفت: «اما در حقیقت، از نقطه نظر اقتصادی، زنان تاجیک در وضعیت مناسبی قرار ندارند.»

سازمان امنیت و همکاری اروپا در هر کدام از 11 کشور منطقه از یک مرکز منابع زنان حمایت می کند. زنان برای گرفتن مشاوره حقوقی و روانشناسی و دریافت کمک مالی می توانند به این مراکز مراجعه کنند. در این مراکز، زنان مهارت های سوادآموزی، الگوسازی، خیاطی، بافندگی و قلاب بافی ملی را می آموزند. این مراکز همچنین جلسات مردمی برگزار می کنند تا آگاهی ها در مورد حقوق زنان و خشونت علیه زنان را افزایش دهند.

عزیزه فاراموزوا، یکی از کارکنان سابق تعدادی از برنامه های جنسیتی، معتقد است که زمانی که زنان شاغل باشند و بتوانند روی پای خود بایستند، مسئله خفیفتر است.

فاراموزوا اصول اخلاقی کهنه را دلیل این مساله می داند. او گفت: «ازدواج زودهنگام و ازدواج با اصرار والدین نیز می تواند باعث شود زنان قربانی خشونت خانوادگی شوند.»

یک دلیل دیگر توقعات اجتماع است.

بهادر توشماتوف، مدیر عامل موسسه غمخواری، گفت: «دلیل اصلی وجود خشونت علیه زنان را باید در روش تربیتی و تفکری مردم ما دنبال کرد.»

توشماتوف پیشنهاد می کند که مردان باید در سمینارهای آموزشی درباره مسائل جنسیتی شرکت داده شوند. او گفت: «من وقتی برای اولین بار در 1997 در یک سمینار درباره مسائل جنسیتی شرکت کردم تازه فهمیدم که تفکرم در مورد زنان اشتباه بوده است.»

توشماتوف گفت که سمینار آموزش جنسیتی بر روی او تاثیر گذاشته است و او تشویق شده است سازمان غمخواری را برای کمک به زنان در منطقه خلتون تاسیس کند. او همچنین مرکز بحران زنان را ایجاد نموده است. او گفت: «در چهارچوب این مرکز، ما به قربانیان خشونت خانوادگی کمک حقوقی و پشتیبانی پس از آسیب و روانشناسی ارائه می کنیم» وی همچنین افزود که این مرکز سالیانه به 3,500 زن کمک می کند.

در سال 2007، اتحادیه عمومی مایرام در بین 240 زن در کولیاب، منطقه ختلون مطالعه ای انجام داد. این مطالعه نشان داد که 55 درصد از زنان در معرض خشونت از سوی شوهران و بستگان شوهرانش قرار دارند.

محبوبه شاریپوا، رئیس سازمان مایرام، گفت که در حدود 20 درص گفته اند که آنها «به دلیل نداشتن مسکن مستقل» با خشونت خانوادگی رو به رو هستند. او افزود: «بسیاری از زوج های جوان باید با والدین و دیگر اقوامشان یکجا زندگی کنند.»