مقامات می گویند که قیمت شکر قرقیز به رغم کمبود جهانی ثابت خواهد ماند

بیشکک، قرقیزستان - با وجود اینکه کمبود جهانی شکر فراگیر شده و تولید داخلی کاهش یافته است مقامات قرقیز وعده می دهند که قیمت های شکر داخلی ثابت خواهد ماند.

سازمان بین المللی شکر یک بحران جهانی شکر را برای نیمه اول سال 2010 پیش بینی می کند که تقاضای این محصول از تولید آن فراتر خواهد رفت، اما مقامات قرقیز در مواجه با چنین اعلامیه هایی همچنان به دادن اطمینان ادامه می دهند.

نادربیک تورگانبائوف، رئیس موسسه دولتی سیاست گذاری ضد انحصارطلبی در 28 دسامبر در یک کنفرانس مطبوعاتی گفت که قیمت شکر در قرقیزستان در سال 2010 کاهش خواهد یافت.

قیمت شکر سفید تصفیه شده در سال گذشته 400 دلار در تن به 734.50 دلار افزایش یافته است. متخصصان پیش بینی می کنند که کمبود جهانی شکر در سال 2010 بالغ بر 9 میلیون تن خواهد شد.

تورگانبائوف گفت که در اوکراین و بلاروس - دو تامین کننده اصلی شکر قرقیز - قیمت برق افزایش نیافته است و باعث شده است قیمت شکر پایین بماند. او گفت که این مسئله به همراه تولید داخلی شکر به نگهداشتن قیمت های شکر کمک خواهد کرد.

در قرقیزستان، شکر یکی از نه قلم ضروری مردم است. وزارت کشاورزی، منابع آبی و صنایع پردازشی تامین شکر را کنترل کرده و مؤسسه ضد انحصارطلبی قیمت آن را کنترل می کند.

بر اساس گزارش کمیته آمار ملی، قرقیزستان دارای چهار کارخانه تولید شکر است، اما تنها یکی از آنها با نام جی اس سی کایندی-کانت فعال است. کارخانه های «جی اس سی کوشی»، «جی اس سی آپروساخ» و کارخانه شکر بلودودسکو غیرفعال هستند. هر چهار کارخانه در زمان شوروی ساخته شده اند.

الکساندر باربالات رئیس کارخانه «جی اس سی آپروساخ» گفت: "بعد از فروپاشی شوروی، صنعت شکر به تدریج افت کرد. در زمینه تولید شکر، سه سال گذشته سال های خیلی سختی بودند".

باربالات گفت که کشاورزان به دلیل قراردادهای نامناسبی که توسط کایندی-کانت پیشنهاد شده است به محصولات کشاورزی سودآورتر روی آورده اند.

به گفته کشاورزان "وتکا"، مدیریت پیشین کارخانه شکر کایندی-کانت گفت که ریشه های چغندر در دستگاه گیر کرده است و شکری تولید نشده است. به همین دلیل کشاورزان مجبور شده اند چغندرها را به علوفه تبدیل کنند.

کمیته آمار گفته است که سال گذشته در قرقیزستان هیچ شکری تولید نشده است. در سال 2008 این کشور 10,700 تن شکر تولید کرده بود. تولید شکر از 2006 تا 2008 به 81.3 درصد کاهش یافته است. باربالات این کاهش نابخشودنی است.

واردات جبران کننده این کاهش است. بر اساس اطلاعات بانک مرکزی، در طی نه ماه سال 2009، قرقیزستان 72,100 تن شکر وارد کرده است. بیشتر این واردات از بلاروس صورت گرفته و هزینه متوسط هر تن آن 555 دلار بوده است. این مقدار واردات کمتر از میزان تقاضای 115,000 تنی این کشور بوده است.

بر اساس داده های آماری، قیمت شکر در قرقیزستان از دسامبر 2009 به میزان 16.8 درصد افزایش یافته است، با اینکه تورگانبائوف پیش بینی کرده است که قیمت های شکر ثابت خواهد ماند.

باربالات با اشاره به اعداد و ارقام مختلف گفت که قیمت شکر وارداتی از بلاروس در دو ماه گذشته تقریبا 20 درصد افزایش داشته است.

باربالات گفت: "بازار شکر در حال حاضر تب دار است. قیمت ها در حال افزایش و شرکت های شکر داخلی غیرفعال هستند و در چنین وضعیت نابسامانی پیش بینی آینده بسیار دشوار است".

علیمخان منصوروا، رئیس اداره توسعه کیفیت و امنیت غذایی، گفت که قرقیزستان در وضعیت پرمخاطره ای قرار دارد چون نمی تواند شکر کافی تولید کند.

او گفت: "ما برای در حدود 90 درصد (محصول) به واردات وابسته هستیم و این مسئله برای ما خطرناک است. اگر کشور صنعت شکر را کاملا از بین ببرد، کشورهای دیگر قیمت هایی پیشنهاد خواهند داد که مردم نمی توانند بپردازند".

دولت بر روی واردات شکر محدودیت قرار داده است و آنها را برای کارخانجات کایندی-کانت، کوشوی و کوکاکولا به اجبار جبران می کند.

باربالات گفت: "اگر محدودیتی وجود نداشته باشد، این کارخانه ها ورشکست می شوند و زمانی که ما شکر همه آسیای میانه را تامین می کردیم به بخشی از تاریخ تبدیل خواهد شد. قرقیزستان هرگز نخواهد توانست افتخار سابق خود که یک جمهوری شکر بود را مجدد به دست آورد. ما به یک نقطه حیاتی رسیده ایم و بدون پشتیبانی دولتی ما نمی توانیم این صنعت را احیاء کنیم".

مخست بک یکی از کشاورزان منطقه چوی گفت که چند سال پیش ما چغندر می کاشتیم، اما مدیران کارخانه به بهانه های مختلف مانند آشغال زیاد و میزان ناکافی شکر در چغندر پول پرداختی به ما را کاهش دادند. کاشت چغندر دیگر صرفه نداشت.

او منتظر است ببیند کارخانه ها فصل آینده چطور با کشاورزان برخورد خواهند کرد. او گفت که اگر قراردادها سود داشته باشد، دوباره آغاز به کشت چغندر خواهد کرد.

باربالات گفت: "به دست آوردن اطمینان مردم سال ها طول می کشد. اما اکنون دولت، کارخانه ها و کشاورزان در یک منفعت مشترک متحد شده اند. این امر باعث می شود بتوان امیدوار بود که وضعیت بهتر خواهد شد".