گزارشگران بدون مرز و آزادی مطبوعات در آسیای میانه

t('articles.tweet')

نشانۀ * بیانگر گزینه ای است که پاسخ دادن به آن ضروری است

• نام شما *
• ایمیل به *
• دیدگاه ها *
• کپچا (پرسش امنیتی)

بازگرداندن اندازۀ قلم (فونت) به حالت اولیه

مسکو - وضعیت آزادی مطبوعات در آسیای میانه همچنان نا امید کننده است. بنا بر گزارش سازمان بین المللی گزارشگران بدون مرز در زمینۀ رتبۀ کشورهای آسیای میانه از نظر آزادی بیان در سال 2008، کشور ترکمنستان رتبۀ صد و شصت و هفتم را به دست آورده و از میان صد و شصت و نُه کشور مورد ارزیابی قرار گرفته، تنها بالاتر از دو کشور کره شمالی و اریتره ایستاده است. ازبکستان کمی بالاتر در رتبۀ صد و شصتم است و از میان دیگر کشورهای آسیای میانه، قزاقستان در رتبۀ صد و بیست و پنجم، تاجیکستان در رتبۀ صد و پانزدهم، و قرقیزستان، که دارای بهترین رتبه در منطقه است، در جایگاه صد و دهم قرار دارند.

با این وجود علیشر سایپوف، روزنامه نگار و ویراستار 26 سالۀ روزنامۀ سیاست، در سال 2007 هدف گلوله قرار گرفته و کشته شد. روزنامۀ سیاست حاوی مطالبی در رابطه با حقوق بشر و دیگر موضوعات بود.

در تاجیکستان هیچ روزنامه نگاری به تازگی کشته نشده است؛ اما روزنامه نگاران با دشواری های پایه ای بی شماری روبرو بوده اند. به گزارش خانۀ آزادی، که یکی دیگر از سازمان های معتبر غیر دولتی رسانه ای جهانی است، روزنامه نگاران تاجیک با سانسور و مشکل دسترسی به اطلاعات و گاه حتی با اتهامات کیفری روبرو بوده اند. دگرگون ساختن قوانین کیفری منجر به قرار دادن اینترنت در ردیف دیگر رسانه های گروهی شده و اتهامات کیفری دروغ پراکنی و بهتان در اینترنت را نیز معرفی نموده است.

قوانین رسانه ها در قزاقستان تغییر یافته و محدودیت های ضد انحصاری علیه رسانه ها حذف شده است و قانون مرور زمان نیز در مورد پروندۀ حقوقی علیه مطبوعات برداشته شده است. همچنین، ثبت نام مبادی رسانه های گروهی محدود شده است.

در ازبکستان، به رغم آن که عفو بین الملل مورد موافقت قرار گرفته است، فعالان حقوق بشر و روزنامه نگاران از سوی کارمندان دفاتر امنیتی تهدید شده اند. شماری از آنها گزارش داده اند که توسط کارکنان مراکز اجرای قانون و افرادی که گمان می رود با دفاتر امنیتی همکاری دارند، مورد یورش و کتک و دشنام قرار گرفته و بازداشت شده اند.

در ترکمنستان چیزی به نام آزادی رسانه ها وجود ندارد. پایگاه های اینترنتی گروه های مخالف دولت مسدود گردیده اند، مقامات به دقت استفاده از اینترنت را زیر نظر دارند، و رسانه های بزرگ کشور توان ارائۀ آگاهی و دسترسی هدفمند به اطلاعات سیاسی به مردم را ندارند.